De voleindiging van de Bijbel

IV. De voleindiging van de Bijbel – de erkenning van het gezag van de Bijbel

A. Het Oude Testament

1. De Pentateuch

De vijf boeken van Mozes in het Oude Testament zijn door de Joden altijd erkend als boeken die van God gekomen zijn en absoluut goddelijk gezag hebben, omdat ze door God geopenbaard werden, door Mozes geschreven en overgeleverd van geslacht op geslacht door hun voorvaders. Tot op deze dag, hoewel de Joden het gehele Oude Testament erkennen als voortkomend uit God, hebben ze altijd de vijf boeken van Mozes een bijzondere plaats gegeven. Tenminste twee of drie kopieën van de Pentateuch zijn in elke Joodse synagoge overal in de wereld te vinden. De Joden hebben misschien niet de andere boeken van het Oude Testament, maar ze zullen altijd de vijf boeken van Mozes hebben.

2. De andere boeken

De andere boeken van het Oude Testament werden, vanwege hun waarde en gezag, ook door Gods volk erkend, de een na de ander, als afkomstig van God. Een zeker schrijver heeft gezegd dat een boom niet per se van een naam hoeft te worden voorzien, maar dat die alleen moet groeien, bloesemen en vrucht dragen en dan zal natuurlijk door de mens worden erkend wat voor soort boom het is. Evenzo is het niet echt nodig duidelijk aan te duiden of de verschillende boeken van de Bijbel van God zijn, want zoals elk boek de test van de tijd ondergaat, zal haar waarde en gezag spontaan zichtbaar worden. Dit woord is zeer goed gesproken en waar. Volgend op de Pentateuch, werden door de geslachten heen sommigen onder Gods volk geïnspireerd Gods woord op te schrijven. Wat zij hadden geschreven, na een voortdurende periode van de test van de tijd, werd door Gods volk erkend als uit God voortgekomen, omdat in hun geschriften gezag en kracht werd gevonden.

In 457 v.Chr. verzamelt Ezra de schriftgeleerde de Pentateuch en de gezaghebbende geschriften algemeen erkend onder Gods volk en rangschikte ze om het Oude Testament te vormen. (Maar, twee boeken - Nehemia en Maleachi - ontbraken, omdat deze nog niet waren geschreven.) Zowel Josephus, de gezaghebbende Joodse historicus, als de heidense historici bevestigen deze zaak.

Na Ezra was er onder de Joden een groep van schriftgeleerden genaamd de Grote Synagoge die voortging met het werk van samenstelling en beoordelen; het werk werd voltooid in 400 v.Chr. Het Oude Testament welke ze bevestigden bevatte al de boeken die we vandaag hebben. Daarom was in 400 v.Chr. niet alleen het schrijven van het Oude Testament voltooid, maar het Oude Testament was ook bevestigd en algemeen erkend. In elk geval moeten op z’n laatst in 277 v.Chr., toen zeventig geleerden het Oude Testament vertaalden in het Grieks, alle boeken van het Oude Testament zijn vastgesteld.

B. Het Nieuwe Testament

1. De evangeliën

De evangeliën en het Oude Testament werden vaak gelezen in de eerste samenkomsten van de gemeente. Daarom waren, onder de boeken van het Nieuwe Testament, de vier evangeliën de eersten die door de gemeente werden erkend.

2. De andere boeken

Na het heengaan van de apostelen ontstond er verwarring vanwege sommigen die boeken schreven door de identiteit van anderen aan te nemen. Daarom verzamelden de leiders in de eerste gemeenten, de zogenaamde kerkvaders, alle geschriften van de apostelen en rangschikte ze tezamen met de evangeliën. Kort na het martelaarschap van Polycarpus stemden alle gemeenten overeen in hun visie over het Nieuwe Testament behalve wat betreft Hebreeën, Jakobus, 2 Petrus, 2 Johannes, 3 Johannes, Judas en Openbaring. Er was nog steeds onenigheid of deze zeven boeken wel of niet in de Bijbel moesten worden opgenomen. Omdat deze zeven boeken echter ongetwijfeld onder inspiratie van de Heilige Geest zijn geschreven en goddelijk gezag en waarde bezitten, vergaderden de leiders van de gemeenten, na nog een lange periode van testen door de tijd, in het jaar 397 n.Chr., op het concilie van Carthago, in het noorden van Afrika, en erkenden zij deze zeven boeken als onderdeel van het Nieuwe Testament. Ze maakten ook bekend dat het Nieuwe Testament was opgebouwd uit zevenentwintig boeken, gelijk aan wat we nu hebben. Daarom werd in 397 n.Chr. tijdens het concilie van Carthago de gehele Bijbel, inclusief het Oude en Nieuwe Testament, algemeen erkend en bevestigd door Gods volk.